گفتگو با صادق زیبا کلام براندازان ج. اسلامی در امریکا منتظر فرصت اند!

صادق زیبا کلام، که او را به نوعی بیان کننده نظرات هاشمی رفسنجانی میدانند، با سایت فرارو در ایران درباره مذاکرات اتمی مصاحبه کرده است. او در این مصاحبه از جمله گفته است: در غرب و خصوصا آمریکا افراد، جریانات سیاسی و شخصیت هایی هستند که به هیچوجه نمی خواهند مصالحه و توافقی بین غرب و ایران در خصوص مسائل هسته ای صورت گیرد. این جریانات به چیزی کمتر از نابودی نظام جمهوری اسلامی رضایت نمی دهند. آنها می خواهند تحریم ها بیشتر شود و حتی ایران مورد حمله نظامی قرار گیرد. در داخل کشور هم برخی عناصر، شخصیت ها و جریانات رادیکال و تندرو خواهان ادامه یافتن این رویارویی ها و برخوردها هستند و اصلا هم فکر نمی کنند این تحریم ها چه هزینه هایی را به منافع ملی ما تحمیل کرده است، چه اندازه از لحاظ اقتصادی به زیان رشد و توسعه اقتصاد ملی ایران بوده است. توجهی به مشکلات اقتصادی ناشی از این تحریم ها ندارند. تنها به دنبال دادن یکسری شعارهای تند و تیز هستند تا به اصطلاح خودشان را انقلابی نشان دهند و این اشتباه ترین تفکر است. این افراد از شکست مذاکرات استقبال می کنند، و دقیقا در همان مسیری قدم برمی دارند که گروه ها، جریانات و لابی های اسرائیل قدم بر می دارند و نمی خواهند توافق و مصالحه ای بین دو طرف ایران و غرب شکل گیرد و توجهی به آینده کشور و نظام ندارند. مذاکرات مسکو هم به معنای آن نیست که این دور از مذاکرات به توافق خواهد انجامید چه بسا این مذاکرات به شکست هم برسد اما ورای این مسائل مذاکرات بغداد و ادامه آن در مسکو بیانگر آن است که دو جریان میانه رو، معتدل و واقع بین که در هر دو سوی ایران و غرب حضور دارند نهایت تلاش خود را به کار می برند که مذاکرات به بن بست نرسد. - کارشناس سیاسی درباره کارشکنی آمریکایی ها در مذاکرات بغداد و عدم تمایل آنها به حصول توافق سریع بین دو طرف گفته اند. زیبا کلام: آقایان جلیلی و باقری می توانند درباره موضع آمریکایی ها نظر بدهند که آیا آنها موضعی سخت تر و رادیکال تر از خانم اشتون داشته اند یا نه. پیک نت 10 خـــــرداد

وقتی احمدی نژاد رئیس جمهور باشد شاهین نجفی چرا خواننده نباشد؟

یکی دو هفته است که موضوع "ترانه" آقای شاهین نجفی ظاهرا در مورد امام "نقی" به جنجال های نوبتی در جمهوری اسلامی افزوده شده است. ما هم مانند اکثریت مردم ایران با این به اصطلاح ترانه از طریق تبلیغات وسیعی که خبرگزاری حکومتی فارس برای آن به راه انداخت آشنا شدیم. این ترانه و تبلیغات حکومتی پیرامون ان را از چند جهت می توان بررسی کرد.
جهت نخست محتوای آن است که می توان ان را نشانه اوج انحطاط ادبی و هنری و فرهنگی دانست. واقعا برازنده ترین عنوانی که می توان به این ترانه داد همان اصطلاح عامیانه "دری وری" است.
البته این ترانه در "دروی وری" و چرت و پرت گویی همه رکوردها را پشت سرگذاشته است. نه با اعتقادات مذهبی یا تاریخی مردم کشور ما کمترین نزدیکی را دارد و نه با مبارزه و شعور سیاسی آنها. نه محتوایی ارزنده دارد و نه بیانی هنرمندانه. وقتی امثال شجریان و لطفی و علیزاده و سیما بینا و دهها و دهها هنرمند دیگر کشور ما در داخل کشور از برگزاری یک کنسرت ساده محروم هستند باید امثال شاهین نجفی با این دروی وری گویی های زشت به قهرمان تبدیل شوند و عنوان "هنرمند" بر خود بگذارند.
اما مهمتر آست که چرا خبرگزاری حکومتی فارس اینچنین برای تبلیغ این ترانه سنگ تمام گذاشت. دلایل آن هم متعدد است.
دلیل نخست ان است که خبرگزاری فارس می خواهد چنین القا کند که مخالفان جمهوری اسلامی از قماش طرفدارانش هستند. اگر نماد هنرمند طرفدار حکومت ده نمکی و فرج الله سلحشور است نماد "هنرمند" مخالف حکومت شاهین نجفی است. واقعا هم در مقام مقایسه منصفانه فرج الله سلحشور می‌تواند سطح خود و "هنرش" را از شاهین نجفی بالاتر بداند!
دلیل دوم این است که در این شعر چند جمله تمسخر آمیز علیه آقای خمینی و مهندس موسوی و جنبش سبز آمده است. توهین به امام نقی بهانه است. تبلیغات و جنجال خبرگزاری فارس برای شاهین نجفی بخاطر بردن همین چند جمله به میان مردم است. می خواهند بگویند که گویا خواننده این ترانه نماینده جنبش مخالفان حکومت است و این مخالفان از جنبش سبز و موسوی عبور کرده اند. این بهره برداری سیاسی است که حکومت و خبرگزاری فارس می خواهد از این "ترانه" انجام دهد. برای رسیدن به این هدف جعل فتوا ساده ترین و پیش افتاده ترین کاری است که انجام می دهند.
اما نکته دیگر در این ماجرا واکنشی است که این ترانه در محافل معینی در خارج کشور برانگیخته که بنام دفاع از "آزادی بیان" وارد میدان شده اند. حتی هماهنگی‌هایی به عمل آمده تا بنام دفاع از خواننده ترانه در مقابل سفارت جمهوری اسلامی جمع شوند. قطعا این جمع شدن با تبلیغات وسیع حکومتی در داخل ایران همراه خواهد شد تا بتوان بیشترین بهره برداری ممکن علیه اصلاح طلبان و مخالفان واقعی و میهن دوست حکومت به عمل آورد. بخاطر داریم که در ماجرای کنفرانس برلین، تلویزیون حکومتی حتی زنان و مردان برهنه را نشان داد تا چنین وانمود کند که مخالفان حکومت این گونه تیپ ها و آدم ها هستند. جنجال بر سر این ترانه هم ادامه جنجال کنفرانس برلین است.
جامعه ایران امروز بیش از هر زمان دیگر جامعه ایست روادار و شرط دوام رواداری احترام متقابل است. از درون این احترام است که دموکراسی، آرامش و همراهی و همفکری ملی زاییده خواهد شد. دری وری گویی های زشت آقای نجفی و جنجال های خبرگزاری حکومتی فارس و حکم واقعی یا جعلی ارتداد این رواداری، این احترام به اندیشه ها و اعتقادات، این همراهی و همفکری ملی را هدف گرفته است. هر دو سر این جنجال ویرانگر را باید با قاطعیت تمام محکوم کرد.

سپاه قدس ایران به حضور خود در سوریه برای مقابله با معترضان اعتراف کرد

اسماعیل قاآنی جانشین فرمانده نیروی قدس سپاه پاسداران جمهوری اسلامی ایران، به حضور این نیروی نظامی ایرانی در سوریه برای مقابله با معترضان این کشور، اعتراف کرد. خبرگزاری "ایسنا" مصاحبه ای با قاآنی منتشر کرد که دقایقی پس از قرار گرفتن بر روی خروجی سایت، آن را حذف کرد. جانشین فرمانده سپاه قدس ایران در این مصاحبه گفته است: "اگر جمهوری اسلامی در...

منبع بالاترین

عقب نشینی را می پذیرند اما تحریم ها را لغو نمی کنند

دوره تازه مذاکرات اتمی جمهوری اسلامی و گروه 1+5 قرار است ۱۷ تا ۱۹ ژوئن در مسکو انجام شود. اعلام این خبر، پایان همه پیش بینی های خوشبینانه نسبت به توافق در کنفرانس بغداد بود. با آن که هیچکس درباره جزئیات مذاکرات بغداد دهان نمی گشاید، اما از اخبار غیر مستقیم – از جمله سخنرانی وزیر نفت در نماز جمعه دیروز تهران- به آسانی می توان فهمید که جمهوری اسلامی حاضر به همه گونه عقب نشینی اتمی هست به این شرط که تحریم های جهانی لغو شود و یا حداقل در مرحله اول، تحریم بانک مرکزی لغو شده و اجازه انتقال پول های ایران از خارج به داخل کشور و همچنین معاملات نفتی از طریق بانک مرکزی ممکن شود. امریکا و اروپا، با آگاهی کامل از بن بستی که جمهوری اسلامی در آن گرفتار شده، همه عقب نشینی را از ایران می خواهند و آنچه که در برابر آن می خواهند بدهند آنست که تحریم های تازه – بویژه تحریم خرید نفت ایران که در آستانه اجراست- را به اجرا نخواهند گذاشت. این درحالی است که جمهوری اسلامی از نظر اقتصادی در بحرانی عمیق فرو رفته و اگر تحریم ها – یعنی همان کاغذ پاره هائی که احمدی نژاد می گفت- از روی ایران برداشته نشود، با یک انفجار کور اجتماعی روبروست. امریکا و اروپا این موقعیت ایران را بخوبی تشخیص داده اند و اتفاقا منتظر همین انفجارند! حاصل این بازی گربه با موش، و خواست جمهوری اسلامی برای لغو تحریم ها، همان واکنشی است که در اولین دیدار جلیلی با مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا از طرف همآهنگ کننده سیاست خارجی اتحادیه اروپا مطرح شد. این که "لغو تحریم ها دست آژانس و اتحادیه اروپا نیست، بلکه این مسئله باید در شورای امنیت سازمان ملل حل شود!" و این یعنی، تحریم ها به قوت خود باقی می ماند. تا چه زمانی؟ لابد تا تشکیل شورای امنیت ملی. چه زمانی شورای امنیت ملی برای این هدف تشکیل جلسه خواهد داد؟ هیچکس نمی داند و یا اگر میداند هم نمی گوید. "اشتون" همآهنگی کننده سیاست خارجی اتحادیه اروپا در پایان مذاکرات بغداد یکبار دیگر گره اصلی را که ظاهرا در بغداد هم حل نشد طرح کرد. این که " ایران باید برای رفع سریع نگرانی‌هایی که درباره ماهیت برنامه اتمی ایران وجود دارد اقدام کند" ظاهرا و براساس آنچه جلیلی در بغداد گفت، یگانه مذاکرات توام با تفاهمی که در بغداد پیش رفت، بر سر مقابله با دزدان دریائی و مبارزه با قاچاق مواد مخدر افغانستان بصورت ترانزیت از ایران بود. این جمله جلیلی در کنفرانس خبری بغداد، همان نکته ایست که درابتدا به آن اشاره کردیم. یعنی یافتن اخبار، در میان جملات فرعی: "هر دو طرف مایل به پیشرفت مذاکرات هستیم، هرچند تفاوت‌هایی بنیادی در نگرش داریم" و این جمله خانم اشتون: "ایران پذیرفته است درباره غنی‌سازی ۲۰درصد صحبت کند." از جمله جلیلی جز بن بست مذاکرات و از جمله خانم اشتون معنای دیگری جز حاضر بودن جمهوری اسلامی به عقب نشینی کامل بر می آید؟ پس چرا این عقب نشینی پذیرفته نمی شود و شرط ایران چیست؟ همان "لغو تحریم" ها که در ابتدا اشاره شد. پیک نت 6 خـــــرداد

اینترنشنال هرالد تریبیون- کاملیا انتخابی فرد آنچه مردم ایران از مذاکرات بغداد انتظار دارند!

درآستانه مذاکرات جمهوری اسلامی با گروه 1+5 در بغداد، روزنامه "اینترنشنال هرالد تریبیون" مقاله ای در باره شرایط زندگی در ایرانی که در محاصره تحریم هاست و تصورات نسل پس از انقلاب از دوران پیش از انقلاب به قلم کاملیا انتخابی فرد منتشر کرده است. ترجمه فارسی بخش هائی از این مقاله را می خوانید: پائیز گذشته، در جریان گزارش مجمع عمومی سازمان ملل، این امکان برایم فراهم آمد تا با گروهی از روزنامه نگاران ایرانی که همراه هیات ایرانی به نیویورک آمده بودند آشنا شوم. آن زمان این روزنامه نگاران از انقلاب در مصر ذوق زده بودند و این امکان که روابط دو کشور عادی شود. کنجکاو بودند که درباره سفر من به مصر بشنوند. کشوری که هرگز ندیده بودند و بخصوص برایشان جالب بود که درباره آرامگاه آخرین شاه ایران در قاهره بدانند. گفتم که مقبره ساده ایست داخل محوطه مسجدی واقع شده است. توضیح ساده من با شگفتی و ناراحتی آنها توام شد. یکی از خبرنگاران که شاید سی سال بیشتر نداشت خطاب به من با حالتی نوستالژیک گفت: چه احترامی در زمان شاه داشتیم. حالا تمام دنیا مثل دزدها با ما رفتار می کند. از انقلاب سال ۱۳۵۷ و تشکیل جمهوری اسلامی در ایران، مردم ایران در نگرانی ابدی و دائم زندگی کرده اند. خشونت های دوره انقلاب را که کنار بگذاریم، مردم ایران همیشه شاهد  بی احترامی بودند که برای مثال پس از گروگانگیری دیپلماتهای آمریکایی پیش آمد. پاکسازی های سیستماتیک فعالان سیاسی و مخالفان سرانجام با 8 سال جنگ پیوند خورد و اقتصاد ایران را نابود کرد. ذهن و روح مردم آسیب دید. زمانی که انقلاب شد، من شش ساله بودم و سایه هائی از زندگی قبل از انقلاب در خاطرم مانده است. برادر من که سه سال بعد از انقلاب متولد شد جزو نسلی از ایرانیان است که هیچ خاطره و تجربه ای به جز جنگ، اقتصاد خراب و تهدیدهای دایمی برای شروع یک جنگ جدید ندارند. حالا، مردم ایران وحشت دیگری را در پیش رو دارند. وحشت از بلندپروازی های اتمی ایران و خطر حمله نظامی به کشور. مردم عادی ایران برای کنار آمدن با تاثیرات تحریم های وسیع اقتصادی رنج بسیار کشیده اند و حالا از تهدید جنگ وحشت زده اند. آنها که پس از انقلاب متولد شده اند، بی آن که شناخت و آگاهی مستقیمی از پیش از انقلاب داشته باشند، علاقمند به آن دوران شده اند. نسل اول ، دوم و حالا سوم انقلاب، آنهایی که هیچ خاطره ای از ایران قبل از انقلاب ندارند، هر چه که می دانند و شنیده اند از دوستان و اقوام است. پدر و مادرها و بستگانی که دوران شاه را، اینگونه به تصویر می کشند که؛ ایرانیان می توانستند به هر کجا که می خواستند بدون ویزا سفر کنند  و احتیاجی به ایستادن در صف مقابل سفارتخانه های خارجی و التماس ویزا نداشتند. جوانان تقریبا هفتاد درصد جمعیت امروز ایران را تشکیل می دهند. بخش زیادی از همین جمعیت با اشتیاق به خاطرات بزرگترها گوش می سپارند به زمانی که پول ملی و کشور در منطقه بسیار قدرتمند بود. آنها در محاصره مشکلاتی که امروز ایران با آن درگیر است و حکومتی در حال امر و نهی دایمی به مردم است ، دوره شاه را ایده آل یافته اند. امروز، زندگی در جمهوری اسلامی بسیار مشکل تر از هر زمان دیگری شده است. البته از بعد از زمان جنگ هشت ساله عراق با ایران که اواخر دهه ۱۳۷۰ به پایان رسید. تحریم های اقتصادی بین المللی – سخت ترین تحریم ها از زمان انقلاب ۱۳۵۷ تاکنون می باشد. این تحریمها طبقه متوسط ایران را مچاله کرده و آنها را تبدیل به طبقه  کم در آمد وضعیف جامعه کرده است. شهروندان عادی هر روز را در تهدید اسراییل،- کشوری که روزی یکی از بزرگترین متحدین سیاسی شاه بود- سپری می کنند که شاید بزودی بخواهد آنها را بمباران کند. بسیاری از دانش آموزان برجسته و نخبه کشور برای ادامه تحصیل از ایران خارج شده و قطعا تصمیمی برای بازگشت ندارند. هنوز وقتی با ایرانیان معمولی گفتگو می کنیدُ به نظر می آید که بیشتر آنها رئیس جمهور آمریکا- باراک اوباما- را ستایش می کنند.  علیرغم آن که دولت اوباما سخت ترین تحریم های اقتصادی را به آنها تحمیل کرده است. آنها عموم فاجعه اقتصادی کشور را از چشم دولت خود می بینند. هر روز بعد از خواندن نماز، مادر دوست من که یک خانم ۶۷ ساله و مقیم شمال تهران است می گوید که برای باراک اوباما و سلامتی او  و برنده شدن در انتخابات دعا می کند. برای این خانم، مانند بسیاری از ایرانیان، رییس جمهور آمریکا آخرین خاکریزی بوده که بین حمله اسراییل به ایران حایل شد. یکسال و نیم از آخرین دور گفتگوهای ایران با کشورهای ۵+۱ درباره برنامه هسته ای این کشور که به شکست انجامید گذشته و باعث تجدید و شدت گرفتن تحریم های اقتصادی گردید است. اما ایران تصمیم گرفت بر سر میز مذاکره باز گردد. در اولین دور این گفتگوها که ماه پیش در استامبول برگزار شد، شرکت کنندگان ابراز رضایت کردند. حالا ایرانی ها امیدوارند مذاکرات بغداد باعث باز شدن راهی در آینده نزدیک شود. برای آنها  به نتیجه رسیدن مذاکرات بغداد بسیار اهمیت دارد. چنانچه مذاکرات خوب پیش رود و در مقابل توقف غنی سازی اورانیوم با غلظت بالا، گروه 1+5 موافقت کند که حداقل تحریم های بانک مرکزی را بر دارد در اینصورت شهروندان ایرانی می توانند نفسی تازه کنند. اما چنانچه مذاکرات خوب پیش نرفته و با شکست روبرو شود و اتحادیه اروپا تحریم سنگین نفت ایران که بنا دارند در ماه ژوییه به اجرا بگذارند را عملی کند، زندگی بیش از بیش دشوار خواهد شد. معلوم نیست آیا بعد از گذشت سی و سال از انقلاب شبی خواهد رسید که مردم بدون ترس و با آرامش به خواب روند؟ منبع: روزنامه اینترنشنال هرالد تریبیون- ۲۳ ماه می پیک نت 4 خـــــرداد