اگراعلام میشد ساعت 6:30 صبح برای نجات جان انسانی از خانه هایتان بیرون بیایید باز هم می آمدید؟

انبوهی از مردم در سرمای زمستان ساعت 6:30 صبح از خانه هایشان بیرون می آیند تا شاهد مرگ انسانی باشند – جالب تر اینکه در میان این مردم کسانی هم بودند که مرگ دو انسان را به نظاره نشستند و دم نزدند – آیا صحنه منزجر کننده به دار آویختن یک انسان آنقدر برایمان سرگرم کننده شده که سرمای استخوانسوز را به خواب دلچسب صبح زمستانی ترجیح میدهیم ؟ آیا این صحنه آنقدر هیجان انگیز است که از صحنه گردانان آن تشکر میکنیم ؟ کجاست آن گذشت و فداکاری که از آن دم میزنیم ؟ کجاست آن انساندوستی و محبت که به آن می نازیم ؟ ما را چه شده ؟ به کجا میرویم ؟